Partizan

Polityka i społeczeństwo

01 Kwi

Kryzys marokański a polityka wewnętrzna

Posted in Kryzys marokanski on 01.04.13

Kryzys marokański niewątpliwie odbił się szerokim echem na gospodarce i nie tylko państwa marokańskiego. Doprowadził on zarówno do obniżenia stop indeksowych gospodarki jak i zapaści społecznej. Jednak przedstawmy te skutki po kolei, Sam brak ufności ze strony innych państw, doprowadził do zawężenia z szerokiej na bardzo wąską skalę polityki zagranicznej, a co za tym idzie, także i polityki gospodarczej zewnętrznej, głównie mam tutaj na myślę eksport do innych państw. Jeśli eksport został zmniejszony, który z resztą był dość bardzo ważną gałęzią gospodarczo ekonomiczną na tym terenie, wtedy cała gospodarka dostaje czkawki i obniża się nie tylko stopa życia szarego obywatela, ale przede wszystkim zmniejsza się budżet państwa i jego dochody. Jest to niezwykle niebezpieczne dla istnienia państwa. A w takiej właśnie sytuacji jak zagrożenie autonomii państwa, zagrożenie jego suwerenności i wolnej władzy przez zwierzchnictwo innego państwa, było to o tyle jeszcze bardziej ważne o ile kryzys marokański napierał tempa i zwiększał wraz z czasem swoją siłę.

tags: , , ,

Możliwość komentowania Kryzys marokański a polityka wewnętrzna została wyłączona

27 Mar

Preludium

Posted in Kryzys marokanski on 27.03.13

Klasy panujące Austro-Węgier, nie zadowalając się wpływami gospodarczymi i politycznymi w Bułgarii, a w pewnym stopniu i w Rumunii, dążyły do rozgromienia Serbii, by zrobić z niej swego wasala i umocnić hegemonię zarówno we wschodniej, jak i zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego. Imperialiści włoscy, powołując się na dzieje starożytnego Rzymu, żądali przyłączenia do Włoch Triestu i Albanii, udziału w podziale Azji Mniejszej i nowego rozdziału posiadłości kolonialnych w Afryce, a wreszcie ustanowienia hegemonii włoskiej w basenie Morza Śródziemnego. Szerokie plany zaborcze układały także koła imperialistyczne mocarstw pozaeuropejskich. Już na początku XX wieku senator amerykański A.J. Beveridge mówił: „Bóg (…) uczynił z nas doskonałych organizatorów, powołanych do ustanowienia porządku w świecie (…) Wśród wszystkich ras wskazał na Amerykanów, którzy powinni koniec końców doprowadzić do odrodzenia świata”. Zamierzano przede wszystkim umocnić swój przemożny wpływ na półkuli zachodniej oraz wzmóc penetrację w Chinach. W Japonii wśród kół wielkokapitalistycznych i militarnych dojrzewała myśl o rozciągnięciu władzy japońskiej nad całą Azją wschodnią i przyległą część Pacyfiku.

tags: , , ,

Możliwość komentowania Preludium została wyłączona

08 Mar

Meritum sytuacji spornej

Posted in Kryzys marokanski on 08.03.13

Wzmożona ekspansja kolonialna imperializmu niemieckiego powodowała wzrost nie tylko głównego antagonizmu – angielsko-niemieckiego, lecz także sprzeczności między Niemcami, a Francją, której koła rządzące były ponadto zaniepokojone odciągnięciem sił swej sojuszniczki, Rosji, na Daleki Wschód. Dnia 8 kwietnia 1904 r., zaraz po rozpoczęciu wojny Rosji z Japonią, Anglia i Francja zawarły porozumienie, uznające prawa Wielkiej Brytanii do panowania w Egipcie i prawa Francji do zaspokojenia jej roszczeń w Maroku. W ślad za tym zaczęły się tajne rokowania między sztabami generalnymi – angielskim i francuskim – w kwestiach militarnych. Tak powstało „serdeczne porozumienie” (Entente cordiale), Ententa brytyjsko-francuska. Anglia, związawszy się najpierw sojuszem wojskowo-politycznym z Japonią, skierowanym głównie przeciw Rosji, zawarła teraz porozumienie z Francją, które przede wszystkim wymierzone było przeciw Niemcom. Imperialiści niemieccy ze swej strony chcieli skorzystać z wojny rosyjsko-japońskiej i z osłabienia Rosji, by osiągnąć trzy cele: narzucić Rosji niekorzystny dla niej traktat handlowy, podkopać sojusz francusko oraz stworzyć jak najbardziej pomyślne warunki do gospodarczej i politycznej penetracji Niemiec na Bliskim Wschodzie.

tags: , , ,

Możliwość komentowania Meritum sytuacji spornej została wyłączona

09 Lut

Początek wojny

Posted in Kryzys marokanski on 09.02.13

W okresie przejścia „wolnego” kapitalizmu w stadium imperialistyczne pojawiły się w kołach kierowniczych głównych krajów kapitalistycznych plany świadczące o bezgranicznych niemal apetytach ich twórców. W Anglii były to plany stworzenia „większej Brytanii”, której wpływom poddany miał być w ostatecznym wyniku cały pozostały świat. W Niemczech magnaci bankowi i przemysłowi, junkierstwo i związane z nim sfery wojskowe projektowali stworzenie „Wielkich Niemiec”, czyli „Europy Środkowej”, która rozszerzając się coraz bardziej objęłaby Austro-Węgry, Bałkany, Azję Przednią, kraje bałtyckie, Skandynawię, Belgię, Holandię i część Francji; prócz tego zamierzano stworzyć ogromne niemieckie imperium kolonialne w Afryce, w basenie Oceanu Spokojnego i szeroką sferę wpływu w Ameryce Południowej. Francuska oligarchia finansowa, rozgniecając w kraju nastroje odwetowe, pragnęła nie tylko odzyskać Alzację i Lotaryngię, ale również zagarnąć Zagłębie Ruhry tudzież rozszerzyć imperium kolonialne przede wszystkim kosztem posiadłości niemieckich w Afryce. Burżuazja i obszarnicy Rosji chcieli rozciągnąć władzę polityczną na Bałkany, opanować Konstynopol i cieśniny, włączyć w sferę wpływu całą Persję.

tags: , , ,

Możliwość komentowania Początek wojny została wyłączona